LONGO LORENZO crs. (Biografie CRS, n. 2884):
---------------------------------------------------------------------

cf. in: Caramuel Lobkowitz Juan, Ioannis Caramuelis Primus calamus tomus 2. Ob Oculos exhibens rhythmicam, quae Hispanicos, Italicos, Gallicos, Germanicos, &c versus metitur ... Editio secunda. Duplo auctior. Diuersis, iisque necessariis indicibus loupletata, Campaniae, ex officina episcopali, 1668, pp. 740 in fol. (alle pp. VI-XI molte poesie latine e anagrammi del p. Longo dedicati al Caramuel; copia in: Roma, BNC (14.8.R.26.bis):

Trascrizione
p. Maurizio Brioli crs.
Roma, 8-9 maggio 2011

"(p. VI)

IOANNES CARAMUEL.
Anagrammata.
Ianus Romae Lucens.
Munera sua Lacones.
Aliud.
Caramuelus. Anagr. Laurus Amica.

Mos erat antiquis strenam, seu munus amicis,
Principibusque viris Iani donare Calendis,
Et lauri ramos, frondesque offerre virentis,
Ominis idque boni causa praestare solebant.
Nec Caesar Romae hunc dedignabatur honorem,
Nec Latios fasces, qui Martis in urbe gerebant.
Ergo tibi postquam Iani venere Calendae,
Induit auspiciis, et se melioribus annus,
Haec Iani Romae Lucentis munera mitto,
Et tibi serta tuo de nomine laurea reddo;
Qu Romae Ianus Lucens re, et nomine verso es,
Caramuel, sertumque tibi dat laurus amica,
Laurus Apollineas intexere digna coronas
Felices, faustosque tibi precor insuper annos
Venturos, longumque precor tibi Nestoris aevum,
Et pacem, Iani quam limina clausa notabant,
Auguror, Austriacae Pacis defensor amice.
Laurentis munus ne dedignare Camoenae;
Quo tibi perpetuam cupio, vir docte, salutem,
Ut Graecis ipse tui sis cura, et causa salutis.
Quae tenebris forsan latuissent mersa profundis,
A Iano lucente trahent mea Carmina lucem;
Mitto mari fluctus, flores verique recentes
Ast majora tibi debentur munera nostris,
Lacque merumque tuo, quae signant nomine clausa,
Lac Natura, merum facit Ars, hoc indicat esse
In te, Caramuel, naturae munera, et artis,
Ast imitare Deum, cuius licet omnia subsint
Imperio, non, parva licet sint, munera spernit
Nostra, sed affectum potius metire datoris.
Munera donabant superis sua parva Lacones,
Saepius ut possent illis de more litare,
Sic ego parva tibi do munera, saepe daturus.
     D. Laurentius Longus.

IOANNES CARAMUELUS.
Anagramma.
Lucens Romae Ianus.

Ianus, qui primo fecit vocabula mensi,
Terrigenum natus clara de stirpe Gygantum,
Primorumque Patrum, quos Mundi viderat aetas
Prima, Noë priscis Hebraeo nomine dictus
Deucalioneos fluctus, et saecula Pyrrhae
Ogygiasque undas praecessit; conditor arcae,
Navigiique fuit magni, quo salvus ab undis
Diluvii totum terrae mergentibus Orbem.
Cum tribus evasit natis, nuribusque, genusque
Brutorum servavit, aquis subduxit, avesque,
Et pecudes: vitisque sator, vinique repertor,
Quod prisci dixere Iain, Iainusque vocatus,
Tertia pulsa loco, quem fecit litera Ianum
A vino invento deducto nomine, vectus
Per mare navigio Latias penetravit ad oras,
Ianiculumque suo dixit de nomine collem.
Urbiculam struxit, quae postea moenibus aucta
Romule magne tuis ingentem crevit in Urbem
Terrarum Dominam, Regale numismaque cudit
Navis, et effigiem fulvo signavit in aere.
Parte biceps alia signatus Ianus ibidem,
Estque bifrons dictus, quoniam duo saecula vidit,
Primum, quod pluviis auctum mare sustulit undis.
Mox aliud successit aquis, vel providus Heros,
Quod res praeteritas sciret, simulatque futuras,
Tu quoque Germanis huc vectus nuper ab oris
Es Lucens Romae Ianus, clarissime Praesul,
Posteriora tenens animo simul, atque priora
Caramuel, nostris quo nullus doctior oris,
Seu loqueris, doctis seu signas dogmata chartis,
Doctrinae, qui luce sacrae, Sophiaeque prophanae
Luces, cum maneas sacris Sol unicus aris,
Cecini lumen, Satriani Pastor ovilis,
Graeci Pythagoram stupeant, quem Magnam recentem,
Ingentemque tibi pandat Campania campum.
     D. Laurentius Longus.

IOANNES CARAMUELIUS.
Anagrammata.
En Sol Carus Musis.
Maneas Sol Unicus Aris.
Vera Canes Lovani.

An-ne Promethaeo vates temerarius ausu
Palladis auxilio sublatus in Aetherea Solis
Nunc accedo rotae radios hausturus, et ignes,
Ut partus animare meos hoc lumine possim?
Icarus anne novus conscendere celsa volatu
Culmina tento Poli, Solisque accedere flammis,
Perque iter insuetum ceratis tendere pennis?
Haec timeo Icario praeceps dare nomina ponto?
Anne novus Phaëthon moderari Solis habenas
Audeo, flammigeros radiis attingere currus?
Nec Phaethontaeis Mundum succendere flammis,
Vicinisque Padi metuo submergier undis?
Sed mihi res agitur Solis cum luce benigna

(p. VII)

Illustrante meas felici lumine Musas.
Adversi nihil inde meae formido Camoenae.
Natus ubi occiduo se Sol demergit Ibero.
En charus Musis Sol, et dilectus Apollo,
Qui luce armatus quasi lucida spicula vibrans
Errorum tenebras doctrinae lumine pellit,
Illustrat Mentes, totumque illuminat Orbem
Luce nova, Sophiae sacrae Sol, atque prophanae,
Quam velut aldices caecis eduxit ab umbris
Latrantem triplici ore canem, revocavit ad auras
Argumentosis falsum Pythona sagittis
Confixit, verumque jubar splendescere fecit
Et caecas hominem mentes ad vera vocavit
Dogmata Philosophis veteris non cognita sacli
Fecundam capitum, quibus ignorantia constat
Virtutis clava, Sophiae vi consudit Hydram:
Ingenii Herculeos aequavit laude labores,
Iudicii dedit alta sui documenta Lovani
Vera canens sacra praecinctus tempora lauro
Doctores inter Belgas conscriptus, et ipsa
In Patria acceptus clari genitoris, Hybernis
Ordinis ipse sui Monachis praefectus, et Anglis
Et Scottis, nostro divisisque Orbe Britannis,
Germanisque patrum caetu plaudente creatus
Exemplo, verboque sacro pietateque fulsit
Mox Moguntini, et Pragensis Praesulis altas
Sustinuit, gessitque vices gemini alter Atlantis
Alcides humeros Coelo supponere visus,
Et Iovis Austriaci Imperii moderantis habenas
Consiliis veluti Consus Deus additus alter
Montiferrato Fernando a Caesare posthac
Praepositus, punctumque tulit omne, ut qui utile dulci
Miscuit, et lacti sociavit mella coacto,
Ut reprobare malum sciat, elegisse bonumque
In dubio falsum, verumque agnoscere Iudex,
Et culpae damnare reos, absolvere justos,
Consiliisque suis omnes, scriptisque juvare.
Ceu Sol Germanis cum jam fulsisset in oris,
Et meritus multum de religione Latina
Sidus Alexandri Pastoris in Urbe sequutus
Italiam tandem, Tyberinaque littora visit,
Et septem geminis fundatam collibus Urbem,
Lumine ne tanto tellus Romana careret,
Quo Cisterciadum coetus splendescit, et Orbis.
Par erat ut Latio magnus fulgeret Olympo
Caramuel, Latioque Patrum plaudente Senatu
Inter Censores, verae fideique Magistros
Iudicium ferret, qualis sententia quaeque,
Censura qua digna forent nova dogmata oborta.
Qualia Ianseni modo dicta fuere Magistri
Hinc merito viridis decoratus honore galeri
Caramuel, carum Satriani pascere ovile
Est ab Alexandro, qui Septimus imperat Orbi
Iussus, ad Amphrysum per Thessala rura fluentem
Admeto famulatus oves, ut pavit Apollo
Musarum praeses, qui stellas lumine pascit
Errantesque Poli per pascua celsa Planetas
En Carus Musis Sol, lumine clarus amatas
Pascit oves Regis, cui terra, ac sydera parent,
Pastorum sublime decus, sacraeque Tiarae
Lumen ovans, sacris maneat Sol unicus aris.
     D. Laurentius Longus.

IOANNES CARAMUEL.
Anagrammata.
O vere es Lac, Manna.
An Meliora Canes?
CARAMUEL.
Lac Rumae.

Doctorum Phoenix fama notissimus Orbi
Caramuel, qualis, quantusque sit indicat omen
Nominis inversi, necnon cognominis, ex quo
Non secus, ac Protheus varias sumendo figuras
Lac, mel, salque merum, Sol, Lunaque dicitur unus,
Manna, Lucerna, melos, Iovis ales, Solis avisque
An meliora canes his tu praeconia Musa?
Non equidem, nam lacte nihil, vel melle palato
Dulcius, aut melius, nihil estque salubrius usquam.
Nil mirabilius manna, quod panis ad instar
Isacidum pavit deserta per invia turmas
Nec sale servandis res carnibus aptior ulla est.
Nilque mero melius stomachum corroborat uno.
Nec meliore nota signatur terra, Deus quam
Tradidit Isacidis, quam lacte, et melle fluente
Qua praesignatur coelestis patria regni.
Sole quid est melius, totum qui illuminat Orbem,
Ipsius estque Dei mortalibus unus imago,
Sol oriens, Sol justitiae Deus ipse vocatur.
Est nihil in noctis Luna splendentius umbris,
An meliora canes his, inquit nomine verso
Caramuel Phaebo gratus, charusque Camoenis
Lac mel sub lingua retinet, Sol fulget in ore;
Lac est, si spectes naturae munera, dotes
Corporis, atque animi, quas est sortitus ab ortu.
Ex Belga genitore genus spectabile ducit,
Madriti Hispani Regis puer ortus in aula
Ubere Regali lactatus regia in urbe est.
Lac est ingenium veratile, copia fandi,
Quam Natura dedit, qua nulli cedit alumno
Palladis, atque animus dicendis omnibus aptus,
Lac divinarum rerum sapientia, verbi

(p. VIII)

Divinique fluens facundia pascere mentes
Qua solet, auditori dum pender ab ore loquentis,
Eloquii fundit quasi lactea flumina doctus
Caramuel similis Bernardo Virginis almae
Ubere lattato, cui lac Iunonis amictum
Reddidit insignem candore ligustra, nivesque
Sithonias superante, gelu, canasque pruinas.
Lac Divina refert illi dans gratia nomen
Vatis, quo major nemo surrexit in Orbe,
Ut florere solent circundata lilia spinis
Cenobii a Spina dicti praeclarus alumnus
Floruit, et linguas didicit Salmantica in Urbe,
Compluti docuit voces, quas audit Idume,
Graecia quasque dedit Sophiae facunda magistra,
Dogmata mox docuit nulli indagata priorum
Herculeos visus diffundere ab ore cathenas
Lac Rumae dictus versu cognomine Pastor
Pascito oves, agnosque ipsi quos Pastor alendos,
Commisit verus Petri successor, et haeres.
Lacte prius teneros, quam potu pascit alumnos.
Lacte alit ignaros, et doctos melle diserti
Sermonis, qui mele fluir dicenti ab ore
Dulcior Hyblaeo, perfectos melle cibatque
Lacte rudes humana simul, Divinaque pandens
Coelestis labro sponsae par divite linguae
Distillare favos, cum lacteque mella videtur,
Lac a Natura, sed mel producitur arte,
Caramuel, sed utrumque suo cognomine signat,
Naturae se dona docens, artisque tenere.
     D. Laurentius Longus.

De operibus Ioannis Caramuelis
Episcopi.

CARAMUEL.
Anagramma.
Lucra a me.

De se Caramuel Praesul virtutibus ingens
Dicere jure potest sua scripta legentibus, a me
Lucra meos quicunque libros evolvitis ampla
Ferre potestis eos studiosa mente legendo,
Sive sodalitii devincti legibus estis,
Quas ego declaro claustris, seu castra prophana
Incolitis, seu Stoa placet, seu docta Lycaea,
Sive Academiae doctas inquiritis umbras,
Doctrinae, ac verae referetis lucra salutis,
Vilius est eauro argentum, virtutibus aurum
A me virtutum capietis lucra, perennem
Quae vobis Coeli parient super atria vitam.
Non hoc illicitum tanto est de foenore lucrum.
Quid prodest homini totum lucrariter Orbem,
Aeternae capiat si detrimenta salutis.
Lucra a me, non danna capit, qui nostra revolvit
Scripta, bene impendit jucunda per otia tempus.
     D. Laurentius Longus.

CARAMUEL.
Anagrammata.
Arcum Leva. Arce Malum.

O multis Christi miles decoratae trophaeis,
Hunc intende, Levaque Arcum, vibraque sagittas
Adversus verae fidei, vel foederis hostes
Icti Germanos inter, fortesque Suëcos,
Quod praesignavit mediis in nubibus arcus
Mille trahens varios adverso e Sole colores.
Arce Arcu, telisque malum, quod dira minatur
Haeresis Arctoum late grassata per Orbem,
Nam tibi non desunt victricia tela, nec arcus,
Sternere queis valeas ingenti strage gigantes.
Qui temerare fidem, pacemque evertere tentant,
Est Arcus doctrina tuus, calamique sagittae
Queis veniens Aquilone malum depellis, et arces.
     D. Laurentius Longus.

CARAMUELIUS.
Anagramma.
Calamus Veri.

Pacis amans, verique Deus nos quaerere pacem,
Ac verum jubet, omne bonum pax continet una,
Est verum quidquid rationi convenit, omnem
Iustitiamque Deus mandat sub nomine veri,
Intellectus amat verum, quo pascitur uno.
Hoc Academia exquirit, resonansque Lyceum
Caramuel, veri Calamus cognomine verso
Clamat Ova Irene sine sanguine, paxque triumpha,
Pax etenim Graecis Irene dicitur, Iris
Est Pacis, signum, pacem veramque Ioannes
Tutatur calamo, linguaque Tonante disertus
Seque Dei veri, ac PAcis demonstrat amicum.

DE EODEM.

Interpres cordis, linguaeque vicaria penna
Praesenti, absentique refert sensa abdita mente.
Non levis est etenim lusu spirabilis aurae,

(p. IX)

Praecipitis, nec nota fugae mihi symbola praefert
PErnices fraenare potest; nam Temporis alas,
Atque vetustatis rodentes frangere dentes.
Sudatos mentisque jubet durare labores;
Aeternoque moras indicit pondere famae
Arbitra et haec aevi est, aeternaque nomina reddit.
Historiis vitam, doctisque annalibus addit,
Quae peritura forent, conservat gesta virorum;
Fulminis instar agit Lethaeae oblivia vallis,
Evehit et Coelo, retinet quo terra sepulto,
Nulli nempe patet calamo sine remige Coelum.
Hoc immortalem Caesar sibi reddidit ensem.
Hunc et Alexander celebrato invidit Achilli,
Sistitur hoc uno revolubilis ambitus aevi.
Purior hinc lactis nigra sub imagine vena
Degfluit in chartas fulvo pretiosior auro,
Non adamante fluit diluto hoc clarior amnis
Nomina Lethaeis hominum, quae substrahit undis
Fulminis instar agens inimica oblivia lcis,
Nam quos e culto clamo liquor ater inumbrat,
Eripiens tenebris illustrat luce perenni,
Hic Calamus veri scriptor mendacia pellit,
Non misi vera refert, hic fabula nulla refertur.
Pro calamo est usus digito regnator Olympi
Isacidis gemino scribens in marmore legem,
Numinis hunc digitus calamum regit, altaque scribit
Caramuel veri vindex, qua dogmata novità.

DE EODEM.

Anseribus multum Capitoli culmina debent
   Obsessa a Gallis Brene superbe tuis.
Manlius audaces excitus ab ansere Gallos
   Dicitur e summo praecipitasse jugo.
Sed plus Anseribus scriptorum nomina debent,
   Illorum pennis scriptaque gesta virum.
Elusit Gallos scandentes stridulus anser
   Ad Capitolini templa superba Iovis.
Temporis eludit morsu penna anseris una,
   Nec sinit heroum nomina clara mori.
Evehit heroas Calamus scriptoris ad astra,
   Nomina perpetuo vivere clara facit.
Caramuel Calamo veri, qua scripsit amico
   Mortis, et invidiae subtrahit Imperio.
Haec est coelestis argentea penna Columbae
   In pallore auri, quae super astra volat.
Ventorum pensi, famae et felicior ali
   Orbem Terrarum pervolat, atque Polum.
Dum rerum causas, mysteriaque alta recenset,
   Magnae Aquilae penna est, nempe Ioannis avis.
     D. Laurentius Longus.

IOANNES CARAMUEL.
Anagramma.
Lancea Mirus Aeno.

Lancea in haereticas Calamus fuit iste furentes
Aeno mirus, aquis Rhenique potentis, et Albis
Haeresin atrato, dum cuspide vulnerat hastae,
Aemulus Aëcidae sanat, quos vulnerat hasta,
Alcidae mera clava ferit, contundit et Hydram
Multorum capitum, facis instar, eamque perurit,
Calvini mores sanat, falsamque repellit
Haeresin, ne veluti Chirurgi lancea venam
Incidens, ipso reddit, vel vulnere vitam.
     D. Laurentius Longus.

CARAMUEL.
Anagramma.
Mel A Cura.

Mel ros est ab Apum cura collectus in unum
Floribus e multis, quorum substantia, odorque
Dulcius efficiunt, gratum redduntque palato,
Mel cerae inclusum, quae sacris ardet in aris,
Cenobii, a Scottis, quod Mel ros dicitur. Abbas
Caramuel se pandit Apem divina ferentem
Mella favis, rores vario de flore legendo
Ros est eloquium, Flos Campi Christus, odorque
Fama bonus totem late diffusa per Orbem
Caramuel mel a cura, cera almaque verso
Nomine, dictus Apem duplici se munere monstrat
Mel homini, sed cera Deo gratissima signant
Caramuelis opus Hominique Deoque placere.
Cera, ac melle favus constat Divina Ioannes,
Atque humana tenet, sapiens hinc jure vocatur.
Mellifluos celso Carmeli in vertice flores
Delibavit Apes argumentosa, favosque
Condidit eloquio dulci, cum gesta virorum,
Quos meriti claros virtus eventi ad astra,
Igneus ut currus super aethera vexit Eliam
Carmelitarum primum, sanctumque parentem
Descripsit calamo mel distillante perenne,
Ire per aeternos aevi venientis honores
Prodigiis claro Domini de nomine dicto,
Ceu divo Calaroga tuo dedit Inclytus heros
Caramuelus habeas Carmeli in nomine nomen.
Est Carmelus avi superando ad astra volanti,
Carmelus reliquos transcendit vertice montes,
Ingenii hic reliquos Doctores lumine vincit,

(p. X)

Quae Monachis leges servandae scriptor abunde
Exposuit, mox exemplis sua dicta probavit.
     D. Laurentius Longus.

ANAGRAMMATA CLXXX.

Ex Nomine, et Cognomine Ioannis Caramuelis Episcopi Satriani, et Campaniae, Urbium in Brutiis, sive in Magna Graecia, in qua novus Pythagoras, antico longe maior, ac doctior nunc floret, Ingeniorum Phoenix, Literariae Reipublicae Princeps, Clarissimus D. Ioannes, sive Iohannes, Caramuel, qui et Caramuelius, ac Caramuelus cognominatur.

[Sunt edita in Libro speciali, Sect. Anagrammatica, pag. 174 et 175]

Romae lucens Ianus.
O verae lucis amans.
Lucis amans onera.
O lucerna in Manes.
Es animarum lucerna.
O lucerna in manu es.
Elevas cor in manu.
Heu sana lumine charos.
I luce orna Manes.
Io, lucerna maneas.
Hac Romanis lucens.
Sane Romanis luces.
Maneas Sol unicus aris.
An sana lumine enascor.
O Luminare canes.
Heroas vinces lumine.
Ionas Calamo urens.
Ionas Emanueli charus.
En clama Ver Ionas.
En sal: o Animae cura.
Venis cum sale Aaron.
En alma in oves cura.
Ulcera Animae sano.
Ah in sale ovem curans.
Iane alens ovem cura.
En sanas ovile sacrum.
Ero sane in Caelum via.
Animae sanae, o lucra?
En clamore sanavi.
En sana Calvini Mores.
En sanas, o miracula?
Lancea mirus Aëno.
Mecoenas Aulae Rheni.
Haeresis ulcus non amat.
Ulcera animae sano.
Haeresin necas Lovani.
En Mercurius Lovani.
Vera canes Lovani.
En oracula seminas.
Ianus calamo urens.
Leo in canes ruam. (1)
Leo rumina canes.
En Leo Marci sana.
Venis meliora canes.
Iam non caelas Vera.
Ensis Romae, ac Luna.
An eo malus carinae.
Remus ovans naviculae. (2)
Ales Iovis arma cies. (3)
En Alemanos curavi.
Caros animos leniens.
Acies armisonas leni.
Clamans Irene ova.
En mira luces unio.
Veniens arceo mala.
Anne mirus Alcaeus?
Ajo venio arcens mala.
Sane Caroli manus.
Munera caeli sana.
Ero sane in caelum via.
Arca Noe; nam salvi.
Veneris mala cano.
Sal unus sacris maneo.
Annuo charis vera, mel.
Innue cara heroum salus.
An laus merces una ei?
Manna Caeli serva.
Iuro, es lac, manna.
En lac vena amoris.
Lac ovium, an carnes?
Annua a heroum via lac es.
Ah lumen arae colui.
Cano en laus Mariae.
Anne locus Mariae?
Cane os Mariae laus.
En, o miracula canes.
Anne Mariae oculus?
Laus Mariae canon es.
Laus onus Mariae canes.
Heinc salve, o Maria.
O Luna micans aëre.
In aura cane melos.
Canis amore valens.
Laus mea ero, cane.
Anne Carmelus avi?

(1) In canes; id est, in Haereticos et Novatores, ut Leo ruam.
(2) Navicula nomen sumitur pro Ecclesia, quae est navis Petri.
(3) Arma cies, videlicet, contra Heterodoxos et Infideles.

(p. XI)

I canes Luna Romae.
Alemanos cura Iesu.
An meliora canes?
Sane arcanum velo.
I cane, maneo laurus.
O mens aurea lincea.
Ah resonans Lycaeum. (4)
Acumen solers Iani.
Sane Lycaeum ornas. (4)
Ave Seneca Moralis.
Seneca in aula Romae.
En sol carus Musis eas.
Sol carus Musis eas.
Sola carus annue Musis.
Camoena lar uni es.
Is Camoenae laurus.
En Ianus Carmeli ova.
Locans sua Minervae.
Ede luminosa, canora. (5)
Liae carmen ovans. (6)
An es rima Coeli.
En manus ara Coeli.
En is columna aërea.
Sane columna veri.
En cara moles navi.
An Camelus oneri.
I canus amore valeas.
Nemo sacer in aula.
Mones acer in aula.
Munera sua Lacones.
Vere Alcino amans.
Venias arcu calens.
Lucaniae amor es.
Ora, es sine macula.
I Laurens mea cano.
I en Carmelus ovans.

(4) Ornas Lycaeum, hoc est, Scholam Metalogicis, Philosophicis, et Theologicis libris.
(5) Canora dicuntur, quae vulgo Cantiones: de quibus fuse in Rhytmica.
(6) Ob foecunditatem Ingenii, et librorum eruditissimorum multitudinem componitur cum Lia Caramuel: haec enim foecundissima fuit, et multos Iacobo Patriarchae filios peperit. Genes. 29,21.

D. IOANNES CARAMUEL.
Lucens, videns Romana omnia.
Mariae laudes cano.
Nova Clio es, Mundi ara, mens.

Ex solo cognomine hi literarum Prothei
deducuntur.

CARAMUEL.
Arma luce.
Lucra a me.
Aër, Coelum.
Arcum vela.
Luceam arae.
Mel a arcu.
Mel arcua.
Lac rumae.
Ale carum.
Alme cura.
Clama ure.
Lucem ara.
Clama rue.
Arce malum.
Musa clare.
Mare laus.
Lacrumae.
Marce laus.
Remulca.
Mulce ara.
CARAMUELUS.
Calamus re.
Levas arcum.
Aurum celas.
Clama herus.
Clama serus.
Clama servus.
Ure maculas.
Hic mare vas.
Ah lac merum.
Ulmus cara es.
Rima luceas.
Aura mulce.
Aura mulcens.
Aculeus amer.
Salus Marchiae.
Malus carae.
Salum acre.
Clara eremus.
Mera clavis.
Mera clava.
Herculeam.
Re sum via lac.
Vir cum sale.
CARAMUELIUS.
Arca melius.
Laurus amica.
Cum sale jura.
Calamus veri.
Lac, jus, mera.
Carmelus ovi.
Lac eram usu.
Mel arcu hausi.
Heus miracula.
Clama verus.
Sulcavi mare.
Lac sum irae.
Salus a merce.
Salus Camere.
Salva merces.
Sal Carmel.

     D. Laurentius Longus Parmensis, Sacerdos Congregat. Somaschae, concinnabat".